و پس از آن ، زندگى امام در همهء زمانها و نسلها نشانى از عدل و نمونه‌اى از همهء ارزشهاى انسانى بود . ( 1 ) زندگى بيشتر مصلحانى كه حيات خود را به امتها و ملتهايشان بخشيدند ، درخشنده مىماند و ثمرات و نتايج خود را به مردم نشان مىدهد ، اما در دوره‌اى خاص و محدود از زمان كه پس از مدتى نه چندان طولانى ، متلاشى مىگردد ، آن گونه كه نور در فضا متلاشى مىشود . ( 2 ) اما زندگى امام حسين عليه السّلام آفاق تاريخ را شكافت در حالى كه نور و هدايت را براى همهء مردم با خود داشت ، همان گونه كه نشانه‌هاى مرگ و نابودى را براى تبهكاران و ظالمان از همهء نسلها به ارمغان آورد . . . . ( 3 ) زندگى امام حسين عليه السّلام با جان مردم آميخت و با عواطف و احساساتشان ممزوج گشت ؛ زيرا آن ، تازه و عطرآگين با عزت و كرامت مىجوشد و جامعه را به سوى ميدانهاى مبارزه پيش مىبرد تا اهدافش را محقق سازد و سرنوشتش را مقرر نمايد . ( 4 ) زندگى آن حضرت ، مدرسهء بزرگى است كه خير و بخشش به همهء مردم بالاتفاق و يا جدا از يكديگر عطا مىكند ؛ زيرا به آنان وفادارى و شكيبايى را تغذيه مىنمايد و آنها را به سوى ايمان به خدا پيش مىبرد و به طرف مقصدى صالح همراه با كرامت و رفتار نيكو ، جهت مىدهد ، همان‌گونه كه براى تهذيب ضماير ، ايجاد عواطف و ازدياد آگاهى ، مىكوشد . پس او براى ماندن ، از هر موجود زنده‌اى ، شايسته‌تر و به جاودانگى از اين كره‌اى كه انسان در آن زندگى مىكند ، مستحق‌تر است ؛ زيرا وى ، قالبى است براى والاترين معانى كرامت انسانى . ( 5 ) زندگانى ريحانهء پيامبر و الگوهايش پيوسته زنده و تا ابد جاويدان خواهد